Een ogenblik hierna zweefde de vogel reeds boven de wolken en viel loodrecht op het vluchtende dier. Zonderling was dit om zien; want daar de valk zijn klauwen in de rug van de lopende haas geslagen had, bleef hij erop staan en zij dreven tegelijk als de wind voort. Nochtans duurde deze vaart niet lang want zodra zij voorbij een boompje vluchtten, sloeg de valk zijn ene klauw eraan en hield met de andere het wild zo vast, dat het ondanks het spartelen en wringen niet meer voort kon. Hierop werden er enige honden van de leiband gelaten. Deze liepen recht op de haas en ontvingen hem van de valk. De moedige vogel dreef zegepralend boven de honden en verzelde hen tot bij de jachtknechten; dan vloog hij hoog in de lucht en gaf door zeldzame wendingen zijn blijdschap te kennen.

"Mijnheer Van Bethune," riep De Valois, "dit is een vogel die zijn zaken dapper aflegt: het is een schone giervalk."

"Ja, heer, en een allerschoonste," antwoordde Robrecht, "ik zal u zijn arendsklauwen aanstonds laten bewonderen."

Bij deze woorden hief hij de lokvogel in de hoogte. De valk dit ziende daalde onmiddellijk op de vuist van zijn meester terug.

"Ziet gij?" hernam Robrecht terwijl hij de vogel aan De Valois toonde. "Ziet gij wat schone blonde vederen, wat zuivere witte borst en wat hoge blauwvervige poten?"